Ik kan er niets aan doen

1 November 2019

Ik kan er toch ook niets aan doen!

 

Samen met Jet wandelen is heerlijk en verrassend.

Wij wonen in een gebied waar dit ook makkelijk kan, gelukkig.

Tijdens een wandeling in de ochtend, vond ik het wel genoeg en wilde Jet aanlijnen.

Op dat moment kwam er een mevrouw aanlopen met een grote koptelefoon op haar oren, contact met mij en haar hond was er niet.

De hond kwam met een grote vaart op Jet afrennen, niet eerst kennis maken, maar gewoon gáán !!!

Jet schrok enorm en rende met de staart tussen de benen weg. Ik stuurde de hond terug naar de eigenaar; “Ga weg, Hup naar je baasje!” Te vergeefs.

De eigenaar werd wakker en er was ineens contact met mij, maar niet zo aardig, net als haar hond: ”Als je hond niet los kan lopen als die bang is, moet je hier niet gaan wandelen”, kreeg ik te horen, “Dit is een losloopgebied hoor! ”.

De vraag of wij niet een beetje rekening met elkaar konden houden was wel heel erg raar.

Want haar hond wilde toch alleen maar spelen.

 

Wandelen in Drenthe is anders, af en toe kom je een hond tegen en natuurlijk de één leuk de ander wat minder, maar de mensen zijn over het algemeen wat meer relaxter.

Tijdens een wandeling komen wij Joop tegen, een Franse buldog, en wat een feest om samen te spelen. Samen aan een stok trekken, uitdagen, dan weer even snuffelen aan elkaar. Het was een mooi spel waar ik van kon genieten.

 

Dan is er Jip, hij is een Jack Russel en altijd in voor een spelletje of renpartijtje en hij vindt Jet geweldig. Ook hier is het samen spelen en niet opjagen.

 

Onze buren in Drenthe hebben een Oud Duitse herdershond, nog jong en begrijpt het spel nog niet zo goed. Jet zien is aankomen stormen en opjagen.

Tijdens een wandeling zie ik in de verte de nog jonge hond aankomen lopen, de eigenaar nog verder weg. De hond ziet Jet en komt op Jet afstormen. Jet rent weg met de staart tussen de benen, eerst pad links dan pad rechts, ze had het niet meer. Bij mij roepen werkte niet, dan maar even weg rennen van de situatie. Jet komt mij achterna met de Duitser op haar hielen. Eindelijk gaf hij het op na herhaaldelijk roepen van de eigenaar. Even later lopen wij langs het huis van de Duitse herdershond die zich in de tuin begeeft. Hij ziet Jet en stormt door de heg naar Jet toe.

De eigenares komt naar buiten, met de woorden: ”Sorry hoor, ze wil alleen maar spelen, ik probeer het haar af te leren”.

 

Bij een wandeling in het Delfts Hout in de plensregen, even nog Jet uitlaten. Op het veld haal ik de riem eraf en zeg dat ze mag gaan, ik ga de hoek om daar staan twee mensen te schuilen onder een boom hevig in gesprek en kijken niet naar de labradors die ze bij zich hebben.

De twee grote labradors zien Jet. Ze stormen op haar af en Jet gaat ervandoor en tijdens haar vlucht krijgt ze niet de kans om bij mij te komen. Ze lopen haar ondersteboven, Jet piepte en vond het echt niet leuk.

Op mijn vraag of ze de honden naar zich toe willen roepen krijg ik als antwoord: ”maar ik kan er ook niets aan doen!”. ”Ze willen alleen maar spelen!”.

 

Bij wie leggen wij de verantwoording voor onze honden met wat ze doen.

Kunnen wij er echt niets aan doen als de hond iets doet wat niet (hond)sociaal is?

En wat is sociaal, wat is spel voor honden?

Is het normaal dat jouw hond zomaar naar iedere andere hond toe stormt zonder eerst met de andere hond aangelijnd te laten kennis maken?

Is het normaal dat wij zeggen; zoek het maar uit, want het is spel.

 

Spelen doe je samen, spelen is contact hebben met elkaar op een vriendelijke manier, met soms wat venijn. Spelen moeten honden leren, de eigenaar bepaald en kijkt wanneer het geen spel meer is.

 

Gisteren bij een wandeling krijgt Jet de geur van een ree in haar neus, ze rent weg ik hoor haar blaffen. Ik denk; Tja, had die ree hier maar niet moeten lopen, mijn hond wil alleen maar er achter haar aan, ik kan er toch ook niets aan doen?

 

Nee, zo werkt het niet. Ik ben en blijf verantwoordelijk voor het gedrag van Jet en ik wil haar leren dat het opjagen van wild niet kan en niet mag. Dat is een hele klus, maar ook een uitdaging.

Ik kan er wat aan doen! En ik zal er wat aan doen.