Leermomenten met Jet | Hondenschool NU

3 Oktober 2019

Een drukke week, veel afspraken voor privélessen en rennen van hot naar her. Natuurlijk houden wij rekening met Jet, iedere ochtend onze momenten met een lange wandeling en samen onze koffiemoment op de bank.

 

Dit doen wij al sinds zij een pup is, de koffie aan en mevrouw ligt al languit :)

En ineens komt er op woensdag  een kink in de kabel.  Eerst nog ons moment samen in de morgen, in de middag een wandeling samen ook met Dick. Het regende en mensen liepen met hun paraplu op.

Jet is nu 13 maanden die paraplu’s moet ze nu toch wel gewend zijn dachten wij, maar nee, mensen met een paraplu zijn eng besloot zij, en dat liet ze weten ook door flink naar ze te blaffen.

Oké, daar kan je wat mee dacht ik nog.

 

Thuis gekomen gaat Dick naar zijn werk ik naar een afspraak op ons trainingsveld.

Na een uur ben ik terug en zie een blije Jet die mij begroet, maar toen ik met haar ging wandelen was buiten zijn eng en alles was ineens eng.

Ze schoot van rechts naar links en blafte zelfs naar een vrouw aan het einde van de straat .

Ze wilde geen brok, geen speeltje. Het enige wat ze wilde was naar huis!

Wij zijn doorgelopen de wijk uit en toen werd ze rustiger en wilde spelen en weer brokjes aanpakken.

De wijk in lopen het  was weer een  drama!

Wat is er gebeurd ?

In huis was het raam aan de straatkant spannend, steeds maar er naar kijken en ze kon haar

rust niet vinden. Buiten voor mijn deur nog brokjes gegooid maar ik zag haar denken: “wat doet ze raar, zo doe je nooit” :)

 

 

Raam en buiten was eng.  Oké, dacht ik we gaan naar buiten gewoon los lopen, ik liep naar de auto om een bal te pakken. Nou dat was wel leuk, op de parkeer plaats een balletje gegooid en dat ging goed. Maar thuis bleef dat raam spannend.

 

Een lieve collega gesproken hierover en die gaf mij extra tips wat ik het beste kon doen.

Ik was wel wat gerustgesteld, maar nog niet helemaal .

Mijn hoofd maakte overuren en zelf was ik ook gespannen met een flinke knoop in mijn maag.

Jet merkte mijn gespannenheid ook op wat de situatie alleen maar lastiger maakte.

Ik was mij zelf niet, maar was de spiegel van Jet.

 

De volgende ochtend vroeg op en daar stond als altijd een kwispelde Jet voor mij, samen naar beneden gegaan en het raam genegeerd, gewoon gedaan wat ik altijd doe. Buiten was Jet  nog een beetje aan het scannen, nog even blaffen naar een vrouw maar ik kon haar nu makkelijk uit de situatie halen omdat ik wist dat ik het was die haar eerder onzeker maakte.

Samen genoten van de wandeling en ik zag haar ontspannen .

Thuis was het raam niet meer eng en ik was mijzelf, af en toe keek ze nog naar het raam maar het had geen betekenis meer.

 

Wat er gebeurd is toen ik weg was zal ik nooit weten, maar wat ik wel heb geleerd om niet zo

snel in paniek te raken en Jet steun te geven als ze het nodig heeft.

Nu hebben wij weer samen ons koffie moment, een heerlijk meisje wat soms snel onder de indruk is van een situatie, maar mij leert om niet gelijk met haar gevoel mee te gaan :)